TID Chapter 8.NC

ประโยคสุดสยิวถูกเอ่ยออกมาจากปากชานยอล ชายหนุ่มมองร่างบางด้วยในหน้านิ่งแต่แววตาที่มองมากลับสามารถกลืนกินแบคฮยอนได้ทั้งตัว ทั้งร้ายกาจและร้อนแรง ราวกับจะแผดเผาให้กลายเป็นจุล


"เซ็กโฟนธรรมดามันจะสนุกอะไร เรามาเล่นเกมคู่ไปด้วยดีไหม”  แบคฮยอนยื่นข้อเสนอ


"ก็ดี...ว่ากติกามา" ร่างสูงเอนตัวพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางสบายๆจ้องมองมาที่ร่างบ่างอย่างรอคอยคำตอบ


"มาแข่งกัน ใครเสร็จก่อนคนนั้นแพ้ แล้วคนแพ้ต้องทำตามที่ผู้ชนะต้องการทุกอย่าง ....ว่าไงล่ะ" 


"แค่นั้นมันไม่ง่ายไปหรอ  เอาเป็นผลัดกันสั่งคนละประโยคไหม อย่างเช่น......สั่งให้นายแก้ผ้า นายก็ต้องทำอย่างไม่มีข้อแม้ ตกลงไหม"  คำพูดอาจจะเป็นแค่การบอกเล่ากติกาแสนจะพิสดาร แต่สายตาชานยอลกลับมองร่างบางจนทะลุเนื้อผ้า

"เอาสิ  ใครก่อนดีล่ะ" ยิ่งถูกจ้องด้วยสายตาแบบนั้นแบคฮยอนก็ยิ่งตื่นเต้น เซ็กโฟนที่ไม่ได้ยินเพียงแค่เสียงแต่มันมีทั้งภาพและกายบริหารแบบครบทุกท่วงท่า จะว่างั้นมันก็สนุกไปอีกแบบ…



"ฉันเป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้ว....นายก่อนเลย” ชายหนุ่มผายมือไปให้ร่างบางเป็นการให้โอกาศสั่งเขาก่อน




"แน่ใจนะดาร์ลิง~  คนแพ้ต้องทำตามสัญญานะ"  แบคฮยอนยิ้มกริ่มจีบปากจีบคอเยอะเย้ยชานยอล



"ชนะให้ได้ก่อนเถอะ..."


"แน่นอนอยู่แล้ว  เตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ"  แบคฮยอนพูดอย่างมั่นอกมั่นใจร่างเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงวางโทรศัพท์เรื่องหรูไว้ปลายเตียง แล้วถอยไปนั่งชันเข่าพิงหัวเตียง กอดอกเอ่ยสั่งเสียงหวาน




"ยืนขึ้นแล้วค่อยๆถอดกางเกงลงช้าๆ  ดีมากก" ชานยอลค่อยๆทำตามคำสั่งของแบคฮยอนช้าๆ มือใหญ่ถอดกางเกงนอนลายทางสีฟ้าเข้มที่กำลังสวมอยู่เพียงตัวเดียวออก.....เชิงกรานแข็งแรงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อกำยำเผยปรากฎอยู่ต่อหน้าคนตัวเล็ก



"ปลดกะดุมออกให้หมดแล้วถอดกางเกงในทิ้งไปซะ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยคำสั่งของตัวเองบ้าง แบคฮยอนค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิตตัวบางออกทีละเม็ดตามคำสั่งที่ได้รับมานิ้วเรียวรูดกางเกงในสีน้ำเงินเข้มออกจาเรียวขาขาวช้าๆ การกระทำทุกท่าทางอยู่ในสายตาของชานยอลทั้งหมด ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อให้ผ่อนคลายมากขึ้นเพราะจังหวะการถอดของแบคฮยอนมันทำให้ใจเขาเต้นจนแทบจะระเบิด

"เอายอลน้อยออกมาสิ..."  แบคฮยอนเป็นฝ่ายออกคำสั่ง ชานยอลลดกล้องให้ต่ำลงเล็กน้อยแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีเข้มจับแท่งอาวุธประจำกายที่ร่างบางเรียกมันว่ายอลน้อย ออกมารูดขึ้นรูดลงช้าๆ


"ว้าว..มันขยับด้วยอ่ะ"  ร่างบางอุทานออกมาอย่าตื่นเต้นเมื่อเห็นว่ายอลน้อยขยับสู้มือชานยอลราวกับกำลังเรียกร้องอะไรบางอย่าง


"เกินมาหนึ่งประโยคฉะนั้นฉันได้สิทธิเบิ้ล" ชานยอลพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจ


"อะไรอ่ะ ฉันแค่อุทานเฉยๆเองนะ" แบคฮยอนเบะปากใส่คนตัวโตอย่างไม่พอใจ เขาแค่อุทานเองนะนับด้วยรึไงขี้โกงอ่ะ


"ไม่รู้ล่ะ ก็มันขยับตามนายพูดนิ" ชานยอลเถียงอย่างไม่ลดละ ทึกทักเอาเองว่าที่ยอลน้อยขยับเป็นเพราะแบคฮยอน


"ขี้โกง" ร่างบางบ่นงุบงิบ


"ต่อไป....อ้าปากช้าๆ จินตนาการว่าของฉันกำลังอยู่ในปากของนาย......อื้มมม แบบนั้นแหละ" ถุงจะรู้ตัวว่าตัวเองโดนโกงแต่แบคฮยอนก็ทำตามคำสั่งของชานยอล ร่างบางในสภาพเสื้อเชิตหลุดลุ่ยจนลงไปกองกับลาดไหล่ขาวเนียน ปากอิ่มขยับอ้าออกช้าๆ หลับตาพริ้มจิตนาการตามคำสั่งที่ชานยอลบอก เรียวลิ้วเล็กตวัดรอบปากอิ่มสวยสีสดของตัวเองอย่างกระหาย

“อื้มมม.....ฮ่า...”



"อ้าขาออกแล้วรูดมันช้าๆ..ห้าบหุบปากนะ....เก่งมากกก"  ชานยอลยิ้มกริ่มกับผลที่เขาได้รับ แบคฮยอนในตอนนี้สวยจนไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดใดๆได้  เพราะแรงอารมณ์ที่เริ่มประทุออกมาจนฉุดไม่อยู่ ทำให้ร่างบางทนไม่ไหวส่งนิ้วเรียวงามของตัวเองเข้าปากดูดเลียมันราวกับเป็นขนมรสอร่อย แผ่นหลังเล็กเอนพิงลงกับหัวเตียง ขาเรียวอ้าออกช้าๆตามคำสั่งของคนขี้โกง มืออีกข้างที่ว่างอยู่กอบกุมแกนกายเล็กสีชมพูอย่างทะนุทะนอมรูดมันขึ้นลงช้าๆเนิบๆ....



"อื้มมมม...จ๊วบ...ฮ่าาาา.....อื้มม"  เสียงหวานคลอไปกับเสียงดูดนิ้ว ดวงตาเรียวเล็กทอดมองชายหนุ่มที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทัชสกรีนอย่างยั่วยวน ชานยอลขยับมือใหญ่ของตัวเองให้เร็วขึ้น เสียงทุ้มครางกระเส่า



"ซี๊ดดด......ขยับมือด้วยสิ"



"อ่ะ....อึก...จ๊วบ...." แบคฮยอนขยับมือเร่งจังหวะตามคำสั่งอีกครั้งใบหน้าหวานเหยเกเล็กน้อยเพราะความเสียวเริ่มครอบงำร่างกายเข้าไปทีละนิดยามที่ร่างบางขยับมือ ในหัวของร่างบางตอนนี้มีเพียงแค่ผู้ชายที่ชื่อชานยอลเพียงผู้เดียวเท่านั้นไม่ว่าจะหลับตาหรือลืมตา



"พอแล้วคนดี ...ทีนี้นอนคว่ำลงแล้วหันสะโพกมาทางนี้"  ชานยอลเอ่ยคำสั่งอีกครั้ง บัดนี้ร่างบางลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่ร่างกายมันขยับไปตามสันชาติญานและความต้องการของตนเองไปเรียบร้อยแล้ว

เกมที่ดำเนินไปเรื่อยๆโดยมีผู้เล่นเอกเพียงคนเดียวคือปาร์ค ชานยอล  ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย เวลานี้เข้าคือผู้เหนือกว่าแบคฮยอนก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือ


"แหวกหน่อยซิ...ยอลเห็นไม่ชัดเลย"  สรรพนามแทนตัวเองที่เปลี่ยนไปเป็นเครื่องมือที่ดีในการอ้อนคนตัวเล็ก แบคฮยอนขยับกายเปลี่ยนท่าคลานเข่าหันสะโพกงอนกลมไปให้ร่างสูงได้เชยชมมือเล็กแหวกก้นนิ่มออกให้เห็นช่องทางถี่หวานที่กำลังขมิบถี่ๆอย่างต้องการ



"อื้อออ....เห็นรึยัง" เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ


"สวยมาก....ต่อไปก็เลียนิ้วให้ชุ่มๆแล้วใส่มันเข้าไปทีละนิ้ว ......เริ่มจากนิ้วนาง" คนขี้โกงเอ่ยชมความสวยงามนั้นแล้วเอ่ยสั่งคำสั่งต่อไป ร่างเล็กลดสะโพกให้ต่ำลงเล็กน้อยเลียนิ้วจนเปียกชุ่มแล้วกดมันลงไปที่กลีบบางช้าๆ



"อึก...อ่ะ...อื้ม.." ทันทีที่นิ้วนางเข้าสู่ช่องทางคับแคบไปเป็นนิ้วแรกแบคฮยอนก็ครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้

แม้จะเป็นนิ้วแต่ร่างบางก็รู้สึกได้ถึงความแน่นฟิตของร่างกายตัวเอง


"ต่อไปนิ้วกลาง" ชานยอลสั่งต่ออีกครั้ง


"ฮะ...อื้ออ~"


"สุดท้าย...นิ้วชี้" 


"อ้าาาาาาา~"  นิ้วทั้งสามอัดแน่นอยู่ในช่องทางสีสวย ฟันคมกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ทั้งเจ็บ ทั้งแปลก ทั้งเสียว



"ยอลอยู่ในตัวแบคแล้วนะคนดี ...ทีนี้ขยับสะโพกช้าๆ  อ่าาาส์ เก่งมาก  แน่นมาเลยรู้ตัวไหม..."  คำพุดลามกถูกเอ่ยออกมาอย่างไม่อาย ชานยอลจ้องสะโพกกลมที่กำลังขยับขึ้นลงตามคำสั่งเขา พร้อมกับรูดมือขยับคลอไปเรื่อยๆ

"อื้อ~ เสียว.....ยอลขยับ...อ่ะ...อีกสิ" เสียงหวานเอ่ยปนหอบ อย่างยากลำบาก ใบหน้าหวานแนบลงกับเตียงนุ่มของตัวเองน้ำตาเม็ดใสเอ่อออกมาจากดวงตาคู่สวย อย่างทุกทรมาน มือบางขยับรูดรั้งแกนกายเล็ก ของตัวเองถี่รัว สะโพกงอนกลม ร่อนพริ้วไปตามจังหวะการเข้าออกของนิ้วทั้งสาม

เสียงครางสอดประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เกมนี้วัดกันที่ความอึดโดยแท้จริงใครกันที่จะยอมแพ้ไปก่อนแล้วใครกันที่จะเป็นฝ่ายชนะ

ร่างเล็กพลิกกายนอนหงายแล้วอ้าขาออกกว้างแขนเล็กสอดไปใต้สะโพกกลมเพื่อแหวกทางให้ชัดขึ้น ก่อนจะส่งนิ้วเรียวทั้งสามเข้าไปใหม่อีกครั้ง

“อื้อออ..อ่ะ..อ๊ะ...อ๊ะ ยอล...แรกอีก”  มือเล้กกดย้ำๆเข้าที่จุดกระสันถี่รัวเชิดหน้าครางลั่น

“อึก....อ่าส์....สุดยอดเลยแบคฮยอน….ซี๊ดดด”  ชานยอลหลับตาแน่นมือหนารูดรั้งแท่งเอ็นร้อนอย่างไม่มีลดละ

ไม่มีคำพูดใดออกมาหลังจากนั้นมีเพียงเสียงครางกระเส่าที่สอดประสานกันราวกับเป็นโอเปร่าชั้นดี ไม่ต้องกังวลว่าใครจะได้ยินมันเพียงแค่ฉันกับนายเท่านั้นในเวลานี้....

ร่างบางนอนหอบหายใจหนักๆทันทีที่ปลดปล่อยเสร็จใบหน้าหวานแดงก่ำเพราะความร้อนรุ่มของร่างกายเกมการแข่งขันไม่มีผู้แพ้ผู้ชนะเพราะทั้งสองเสมอกันอย่างไม่น่าเป็นไปได้  ชานยอลคว้ากล่องทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดของเหลวสีขาวขุ่นออกจากร่างกาย ตาคมตวัดมองภาพร่างบางที่นอนแผ่หลาอยู่ในจอทัชสกรีนก็อมยิ้ม อยากจะเอาทิชชูไปช่วยเช็ดหว่างขาที่เปียกแฉะนั่นให้แทบขาดใจ แบคฮยอนรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา ร่างบางกระเด้งตัวลุกนั่งแทบจะทันที ปากอิ่มเบะคว่ำอย่างไม่สบอารมณ์

“นายโกง เพราะฉะนั้นฉันต้องได้สิทธิผู้ชนะ” แบคฮยอนรวบเสื้อเชิตที่หลุดลุ่ยมาใส่อย่างลวกแล้วนั่งจ้องหน้าชานยอลอย่างมีน้ำโห

“ ก็แล้วแต่นายสิ ”ชายหนุ่มยักไหล่ไม่ใส่ใจนัก เขาไม่ได้จริงจังอะไรกับเกมนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ใครจะแพ้จะชนะก็ไม่น่าสนใจเท่ากับการได้เห็นร่างบางช่วยตัวเองอยู่ตรงหน้า มันคุ้มค่ายิ่งกว่าการเป็นผู้ชนะเสียอีกใช่ไหมล่ะ

“นายจะยอมทำตามที่ฉันสั่งจริงหรอ?”  ร่างบางทำท่าทางตื่นเต้นจนออกนอกหน้าเมื่อตัวเองได้สิทธิผู้ชนะ คนตัวเล็กเอานิ้วจิ้มริมฝีปากตัวเองเบาๆอย่างคนใช้ความคิด

“ถ้าอย่างนั้น..ฉันขอสั่งให้นายไปโรงเรียนทุกวัน ห้ามหยุดเด็ดขาด ต้องมีเพื่อนใหม่นอกจากนายจงอินอย่างน้อยหนึ่งคน แล้วนายต้องอยู่ในสายตาของฉันตลอดนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ......” แบคฮยอนร่ายคำพูดตัวเองเสียยาวเหยียด กอดอกตีหน้าโหดใส่ร่างสูงที่คำท่าคิดหนัก

“ลูกผู้ชาย....ผู้แล้วห้ามคืนคำ” ขาเล็กเขย่าระรัวอย่างร้อนใจตาเรียวจ้องใบหน้าหล่อนิ่งอย่างรอคอยคำตอบ

“โรงเรียนไม่สนุก” ชานยอลเอ่ยเสียงแผ่วเบา จนแบคฮยอนที่กำลังปั้นหน้าโหดเกือบหลุดหัวเราะกับท่าทีน่ารักน่าชังนั่น

เด็กที่เป็นผู้ใหญ่แถมยังแก่แดดอย่างชานยอลคนนี้ ที่แท้ก็เป็นแค่เด็กขี้เกียจไปโรงเรียน .....

“อยู่กับฉันแล้วไม่สนุกหรอ....หื้ม” ไม้แข็งไม่ได้ผลก็ต้องงัดไม้อ่อน ร่างบางพยายามหว่านล้อมเด็กโข่งที่ตัวไม่น้อยอย่างสุดความสามารถ

“ไม่..” แต่เด็กน้อยกลับพูดจาทำร้ายจิตใจซะนี่

มีแต่คนอยากจะอยู่ใกล้ฉันทั้งนั้นแหละ....นายก็ไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆหรอกไอ้เด็กขี้เก็ก ถ้าอยู่กับฉันแล้วมันไม่สนุกนายจะยอมมาเล่นกันฉันหลายต่อหลายครั้งงั้นหรอ ..ปากหนักให้มันตลอดลอดฝั่งแล้วกันไอ้มนุษย์หูกาง..

“ไม่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างหรอ” ร่างบางถาม

“.......” แต่ชานยอลกลับเงียบไม่สนใจ

“ช่วงพักกลางวันห้องพยาลไม่มีใครใช้ซะด้วยสิ”  เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ตอบอะไรแบคฮยอนก็พูดออกมาลอยๆเผื่ออีกคนจะสนใจ

“........”  ถึงจะไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่คำพูดทุกคำของร่างบางไม่สามารถลอดผ่านใบหูขนาดใหญ่ของชานยอลไปได้ร่างสูงนั่งฟังแบคฮยอนพูดต่อไปเรื่อยๆ

“อืม.....จะว่าไปโรงยิมช่วงเย็นก็ไม่มีใครเข้าเลยนี่นา..”

“…………..”

“อ่ะ...ห้องเรียนตอนเย็นก็ไม่มีนี่”

“..........”

“รึจะเป็นตอนเช้า....ห้องกรรมการนักเรียนก็ว่างนะ”  ร่างบางแอบปรายตามองคนตัวโตที่บัดนี้ตีหน้ายุ่งอย่างคนที่กำลังใช้ความคิด  แค่ไปโรงเรียนต้องคิดหนักขนาดนี้เลยหรือไง ไม่ชอบมันขนาดนั้นเชียว..

“ลองไปสักวันนึงก่อนสิ...บางทีอาจจะติดใจ”

“.........”

“เด็กดีต้องมีรางวัลสินะ....ถ้าไปฉันมีรางวัลให้..ตกลงไหม  ^^ ” เหมือนเด็กเล็กๆตาคมระยิบระยับขึ้นมาทันตา แต่ก้เปลี่ยนไปปั้นหน้านิ่งเช่นเดิมเหมือนไม่มีอะไร

“จะลองไปก็ได้....ไม่ดีจริงนายต้องโดนฉันทำโทษ” ชานยอลว่าอย่างคาดโทษ

“แล้วก็....เรื่องรางวัลเตรียมไว้ให้ดี พรุ่งนี้ฉันไป เอาแน่”




เม้นเป็นกำลังใจ http://writer.dek-d.com/preawza007/writer/viewlongc.php?id=1058364&chapter=9